«Στρώσιμο κρεβάτι τεντωμένο λες και είναι ο αεροδιάδρομος της Ελευσίνας. Μάζεμα στο προαύλιο οι λόχοι και αμέσως με τρέξιμο, πάντα! Και φωνή (μην ακουστεί άλλος λόχος περισσότερο από εμάς) την είχαμε γ@…ει… Πρωινό αν ήμασταν δυνατοί…στην φωνή αλλιώς όλοι οι άλλοι λόχοι είχανε μπει, είχανε πάρει θέση και εμείς χάναμε ένα πεντάλεπτο μιας και παίρναμε πους-απς. Πίσω στους Λόχους και επιθεώρηση, τα κρεβάτια, οι αρβύλες αν είναι γυαλισμένες καλά και το ξύρισμα. Πάλι κάτω στο προαύλιο. Ξεκινάει η εκπαίδευση». Όταν εκπαιδευτείς στην 2η μοίρα Αλεξιπτωτιστών στον Ασπρόπυργο, κάθε λεπτομέρεια, από το πρώτο λεπτό που άνοιγες στα μάτια σου, μέχρι το τελευταίο που έπεφτες για ύπνο, χαράζεται βαθειά στη μνήμη και στην καρδιά σου. Οι διηγήσεις αργότερα για την θητεία σου, αποκτούν πάντα φανατικούς ακροατές που αδημονούν να ακούσουν τα επόμενα δευτερόλεπτα της περιγραφής σου.
Το πρώτο άλμα των αετών
Αυτό το ένα βήμα που σε οδηγεί στο κενό, για όλους εμάς τους αμύητους μοιάζει τρομακτικό ακόμη κι όταν το παρακολουθείς ως θεατής από την ασφάλεια του σπιτιού σου. Για τους αλεξιπτωτιστές μας μοιάζει να είναι αυτό το βήμα που τους κρατά «ζωντανούς». Πηδάνε στο κενό σαν να είναι κάτι το απολύτως φυσιολογικό για την ανθρώπινη φύση…
«Ύστερα ήλθε η ώρα των πραγματικών αλμάτων. Όλοι μας περιμέναμε «παγωμένοι» το άνοιγμα της πόρτας του αεροπλάνου και στη συνέχεια, μηχανικά, χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνονταν όλες οι κινήσεις μέχρι το …άλμα!
Το αποτέλεσμα της επίπονης, λεπτομερούς εκπαίδευσης της Σχολής Αλεξιπτωτιστών, της ΣΧΑΛ, όπως συνηθίζεται στο χώρο των ειδικών δυνάμεων να την αποκαλούν, φαινόταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Πριν λίγα δευτερόλεπτα ο εκκωφαντικός θόρυβος της μηχανής του αεροπλάνου και τώρα μία ανακουφιστική για τα αυτιά, ησυχία. Μόνο το θρόισμα του ανέμου στο θόλο του αλεξιπτώτου ακουγόταν. Ένα κύμα ευφορίας με πλημμύρισε, γιατί κατάφερα τελικά το πρώτο μου άλμα! Η φωνή του εκπαιδευτή από τη ζώνη προσγείωσης με επανέφερε στην πραγματικότητα. Όλες οι οδηγίες, οι κινήσεις και οι ενέργειες που έπρεπε να κάνουμε, ήλθαν απότομα να κατευθύνουν το σώμα! Έτσι ολοκληρώθηκε η βασική εκπαίδευση και σε επίσημη τελετή απονεμήθηκαν οι πτέρυγες του Έλληνα αλεξιπτωτιστού. Τι τιμή αλήθεια ήταν για όλους μας! Ακριβότερη από όλο το χρυσάφι του κόσμου, μας φάνηκε», αναφέρει στην διήγησή του βετεράνος αλεξιπτωτιστής.
Οι Αλεξιπτωτιστές λαμβάνουν βασική και ειδική εκπαίδευση στα αλεξίπτωτα και τις εναέριες αποστολές. Χαρακτηριστικό τους, εκτός από τον πράσινο μπερέ, είναι και η περίφημη «πουλάδα» όπως λένε στην «αργκό» τους, που αδημονούν να καρφώσουν στο στήθος τους για να κοσμεί τη στολή τους. Οι μοίρες αλεξιπτωτιστών καταδρομών 1η Μ.ΑΛ., 2η Μ.ΑΛ., είναι οι μονάδες σε υπηρεσία των Ελλήνων Αλεξιπτωτιστών Καταδρομέων και ανήκουν στις Ειδικές Δυνάμεις.
ΦΩΤΟ: Ο πρώην Διοικητής της 2ης ΜΑΛ Γιώργος Πανουργιάς (γνωστός και ως ”δέκα κιλά…. έκαστος”!
Παρέδωσε ο «δέκα κιλά… έκαστος»
Με αφορμή την τελετή παράδοσης της Διοίκησης της 2ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών από τον Διοικητή Γρηγόρη Πανουργιά, στον νέο πλέον Διοικητή Ζουμπούλη Κωνσταντίνο, η εφημερίδα ΜΑΚΕΛΕΙΟ βρέθηκε στο μάχιμο στρατόπεδο του Ασπροπύργου.
Αξίζει να θυμίσουμε πως ο Γρηγόρης Πανουργιάς έγινε ιδιαίτερα γνωστός όταν κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα βίντεο, κατά την διάρκεια εκπαίδευσης των κομάντος Αλεξιπτωτιστών.
Ο Γρηγόρης Πανουργιάς απευθυνόμενος στους νέους οπλίτες, είπε μεταξύ άλλων:
«Αυτοί που φοράμε τον πράσινο μπερέ έχουμε τουλάχιστον 10 κιλά @ρχι@ια έκαστος! Εγώ έτσι το εκλαμβάνω. Εγώ θέλω λεβέντες. Θέλω ανθρώπους να περπατάνε και να τρίζει η γη. Δεν θέλω ανθρώπους να φοβούνται, δεν θέλω ανθρώπους δειλούς και δεν θέλω κότες».
Η φράση του αυτή, που προκάλεσε ρίγος, έγινε viral στο διαδίκτυο και γέμισε τιμή και περηφάνια τους Έλληνες πολίτες. «Τέτοιους λεβέντες θέλει ο στρατός μας», έγραψαν πολλοί κάτω από το δημοφιλές πλέον βίντεο!
Ένα όνειρο που έγινε… ιπτάμενο
Η Σχολή Αλεξιπτωτιστών (ΣΧΑΛ) ιδρύθηκε στις 12 Μαρτίου 1955 στον Ασπρόπυργο Αττικής, χάρη στην πρωτοβουλία και τις προσπάθειες του Στρατηγού Ανδρέα Καλίνσκη, πρώτου Διοικητού των Δυνάμεων Καταδρομών (1947- 1956).
Ο Στρατηγός ήθελε να κάνει τους καταδρομείς του αλεξιπτωτιστές. Απευθυνόμενος στον Αντισυνταγματάρχη Περικλή Παπαθανασίου είπε: «Το όνειρο μου είναι να δημιουργήσω ένα Σώμα Αλεξιπτωτιστών για τον Ελληνικό Στρατό».
Στις αρχές του 1951, ο Στρατηγός στέλνει τον Περικλή Παπαθανασίου μαζί με δύο Λοχαγούς, τον Κωνσταντίνο Κρητικό και τον Λουίζο Χριστοδουλίδη, στο Φορτ Μπένινγκ των ΗΠΑ, για να εκπαιδευθούν κανονικά ως εκπαιδευτές αλεξιπτωτιστών. «Γυρίσαμε τον Αύγουστο του 1951, αλλά δεν υπήρχαν οι προϋποθέσεις για να ιδρύσουμε την Σχολή», θυμάται ο Αντισυνταγματάρχης Παπαθανασίου.
Τελικά το 1955, το Γενικό Επιτελείο Στρατού αποφάσισε, ύστερα από πρόταση του Στρατηγού Καλλίνσκη, την ίδρυση της σχολής με την πλήρη υποστήριξη των Αμερικανών, οι οποίοι ανέλαβαν τον εφοδιασμό της σχολής με τα απαραίτητα ειδικά υλικά (αλεξίπτωτα κλπ). Tην Αμερικανική στρατιωτική Αποστολή αποτέλεσε μια ομάδα Αμερικανών εκπαιδευτών (αξιωματικών – υπαξιωματικών) με επικεφαλής τον Αντισυνταγματάρχη Τζων Φίλιπς.
Την ευθύνη εκπαιδεύσεως είχαν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί. Κατά την διάρκεια εκπαιδεύσεως της σειράς αυτής τραυματίστηκε θανάσιμα, σε άλμα από Αεροσκάφος σε πτήση στο αεροδρόμιο του ΣΑΣΟΪΟΤ, ο επικεφαλής των Αμερικανών εκπαιδευτών, Αντισυνταγματάρχης Τζων Φίλιπς...
Μετά το τέλος της πρώτης εκπαιδευτικής σειράς, άρχισε η εκπαίδευση της δεύτερης σειράς με Έλληνες εκπαιδευτές, οι οποίοι είχαν και την ευθύνη εκπαιδεύσεως.
Το 1965 μετονομάσθηκε και πάλι σε σχολή Αλεξιπτωτιστών, με Διοικητή τον τότε Αντισυνταγματάρχη και μετέπειτα Στρατηγό, Βοριά Γεώργιο. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πρώτοι Έλληνες Αλεξιπτωτιστές (Καταδρομείς του Ιερού Λόχου) εκπαιδεύτηκαν στη Παλαιστίνη το 1942 και έπεσαν με αλεξίπτωτο στη Σάμο, μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Οκτώβριο του 1943. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Συνταγματάρχης Τσιγάντες, ως Διοικητής του Ιερού Λόχου, εκτέλεσε άλμα στη Σάμο το 1943, χωρίς να έχει υποστεί εκπαίδευση αλεξιπτωτιστού.
Αυτή είναι η 2η Μοίρα Αλεξιπτωτιστών... Η μονάδα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από οποιαδήποτε άλλη παρόμοια μονάδα άλλων σύγχρονων στρατών.
Ένα άριστο «εργαλείο» για κάθε δύσκολη στιγμή. Αρκεί ο «χειριστής» να ξέρει να το χρησιμοποιεί αλλά και να το «συντηρεί» σωστά!
Το θέμα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΜΑΚΕΛΕΙΟ
– Ρεπορτάζ Μαρίλια Κούζου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου